Praca w Szwecji

Obywatel Polski może pracować w Szwecji bez zezwolenia na pracę, a jego prawa wynikają głównie z pięciu szwedzkich ustaw i z układu zbiorowego (kollektivavtal) obowiązującego w firmie. Podstawą jest zatrudnienie na czas nieokreślony, pisemna informacja o warunkach najpóźniej siódmego dnia kalendarzowego po rozpoczęciu pracy, 25 dni urlopu w roku i wynagrodzenie chorobowe od pracodawcy przez pierwsze 14 dni choroby. Ustawowej płacy minimalnej w Szwecji nie ma, więc stawkę wyznacza umowa albo układ zbiorowy. Przepisy sprawdziliśmy we wrześniu 2026 roku w tekstach ustaw na stronie szwedzkiego parlamentu i na stronach urzędów.

• Płaca minimalnaBrak ustawowej, stawki w układach zbiorowych
• Warunki na piśmieNajpóźniej 7 dni od rozpoczęcia pracy
• Urlop25 dni w roku urlopowym
• ChorobaDni 1-14 płaci pracodawca, potem Försäkringskassan

Gdzie szukać pracy w Szwecji

Największą bazą ofert jest Platsbanken, wyszukiwarka prowadzona przez szwedzki urząd pracy (Arbetsförmedlingen). Według europejskiej sieci EURES w Platsbanken są ogłoszenia z całego kraju, a portal EURES pozwala przeszukiwać oferty z innych państw UE i zamieścić CV w formacie Europass. Kolejną drogą są prywatne agencje rekrutacyjne i agencje pracy tymczasowej (bemanningsföretag), często wyspecjalizowane w jednej branży.

Polska agencja, która wysyła ludzi do pracy za granicą, musi być wpisana do rejestru agencji zatrudnienia (KRAZ). Rejestr jest jawny i każdy może go sprawdzić w serwisie stor.praca.gov.pl przed podpisaniem czegokolwiek. Według ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia z 2025 roku agencja zawiera z osobą kierowaną do pracy pisemną umowę jeszcze przed wyjazdem. Brak wpisu do KRAZ albo brak umowy to wyraźny sygnał ostrzegawczy.

Szwedzki pracodawca potrzebuje numeru identyfikacyjnego pracownika, żeby rozliczać podatek. Osoba, która zostaje w Szwecji co najmniej rok, dostaje numer osobowy (personnummer) po wpisie do rejestru ludności (folkbokföring), a przy krótszym pobycie wystarczy numer koordynacyjny (samordningsnummer). O numer koordynacyjny może też wystąpić pracodawca, składając wniosek o A-skatt albo SINK.

Jakie formy zatrudnienia przewiduje szwedzkie prawo

Formy zatrudnienia reguluje ustawa o ochronie zatrudnienia (lagen om anställningsskydd, LAS). Zasada jest prosta: umowę zawiera się na czas nieokreślony (tillsvidareanställning), a umowę na czas określony wolno zawrzeć tylko w przypadkach wymienionych w ustawie. Od 1 października 2022 roku są to szczególne zatrudnienie na czas określony (särskild visstidsanställning, w skrócie SÄVA), zastępstwo (vikariat) i praca sezonowa (säsongsarbete). Osobno ustawa dopuszcza okres próbny (provanställning) trwający najwyżej sześć miesięcy.

Szczególne zatrudnienie na czas określony zastąpiło w 2022 roku dawne ogólne zatrudnienie na czas określony (allmän visstidsanställning). Pracodawca nie musi podawać powodu takiej umowy, ale gdy łączny czas umów SÄVA u niego przekroczy 12 miesięcy w ciągu pięciu lat, zatrudnienie automatycznie przekształca się w zatrudnienie na czas nieokreślony. Zatrudnienie na zastępstwo przekształca się w zatrudnienie na czas nieokreślony po ponad dwóch latach w ciągu pięciu lat. Nazwa allmän visstid, którą można spotkać w starszych poradnikach, jest więc nieaktualna.

Jak działa okres próbny i kiedy umowa staje się stała

Okres próbny (provanställning) trwa najwyżej sześć miesięcy i daje obu stronom czas na sprawdzenie współpracy. Jeśli umowa nie stanowi inaczej, pracodawca i pracownik mogą go przerwać przed czasem. Pracodawca, który nie chce kontynuować zatrudnienia, musi uprzedzić pracownika co najmniej dwa tygodnie wcześniej (§ 31 LAS). Gdy nikt nie przerwie okresu próbnego, po jego upływie zamienia się on automatycznie w zatrudnienie na czas nieokreślony.

Co musi zawierać pisemna informacja o warunkach pracy

Pracodawca przekazuje pisemną informację o warunkach zatrudnienia jak najszybciej, najpóźniej siódmego dnia kalendarzowego po rozpoczęciu pracy (§ 6 c LAS). Część informacji może podać później, ale najpóźniej po miesiącu. Niektóre polskie poradniki w internecie wciąż piszą, że pracodawca ma miesiąc na przekazanie całej umowy, co od 2022 roku jest nieaktualne.

Według Arbetsförmedlingen w dokumencie powinny się znaleźć nazwa i numer rejestrowy pracodawcy, imię, nazwisko i numer osobowy pracownika, data rozpoczęcia i ewentualnie zakończenia pracy, forma zatrudnienia, wymiar etatu, wynagrodzenie oraz zadania i stanowisko. Kopię umowy dobrze mieć pod ręką, bo przydaje się w Skatteverket przy wpisie do rejestru ludności.

Ile godzin wolno pracować i kto płaci za nadgodziny

Szwedzka ustawa o czasie pracy (arbetstidslagen) ustala normalny czas pracy na najwyżej 40 godzin tygodniowo. Nadgodziny ogólne są ograniczone do 48 godzin w ciągu czterech tygodni albo 50 godzin w miesiącu kalendarzowym, a w całym roku do 200 godzin. Czas pracy łącznie z nadgodzinami nie może przekraczać średnio 48 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym do czterech miesięcy.

Ustawa gwarantuje też co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie i 36 godzin w każdym okresie siedmiu dni. Bez przerwy wolno pracować najwyżej pięć godzin.

Arbetstidslagen nie mówi nic o dodatku za nadgodziny. Stawkę za nadgodziny ustala układ zbiorowy albo umowa o pracę, dlatego w firmie bez układu dobrze jest zapisać ją w umowie. Układ zbiorowy może też zastąpić całą ustawę albo jej części, więc na budowie czy w transporcie godziny pracy mogą wyglądać inaczej niż w biurze. Nadzór nad przestrzeganiem ustawy sprawuje szwedzki urząd do spraw BHP (Arbetsmiljöverket).

Ile dni urlopu przysługuje w Szwecji

Co do zasady pracownik ma prawo do 25 dni urlopu w roku urlopowym. Ustawa o urlopach (semesterlagen) przewiduje jednak wyjątki: jeśli zatrudnienie rozpoczyna się po 31 sierpnia, w tym roku urlopowym przysługuje pięć dni. Pracodawca planuje urlopy, ale latem musi zapewnić co najmniej cztery kolejne tygodnie urlopu w okresie od czerwca do sierpnia, jeśli strony nie umówiły się inaczej. O terminie urlopu musi poinformować co najmniej dwa miesiące wcześniej.

Rok urlopowy trwa według ustawy od 1 kwietnia do 31 marca, chyba że układ zbiorowy albo umowa stanowi inaczej. Prawo do płatnego urlopu nabywa się pracą w poprzednim roku (intjänandeår). Dlatego osoba, która dopiero zaczęła pracę, ma prawo do urlopu, ale nie wszystkie przysługujące jej dni muszą być płatne. Przy metodzie procentowej wynagrodzenie urlopowe wynosi 12 procent zarobków stanowiących podstawę jego obliczenia z poprzedniego roku. Przy pensji miesięcznej pracownik dostaje zwykle normalną pensję i dodatek urlopowy równy 0,43 procent pensji miesięcznej za każdy płatny dzień urlopu.

Kto kończy pracę przed wykorzystaniem płatnego urlopu, dostaje ekwiwalent (semesterersättning). Przy umowie zawartej najwyżej na trzy miesiące strony mogą się umówić, że zamiast wolnego pracownik dostanie tylko ekwiwalent.

Kto płaci, gdy pracownik zachoruje

Pierwszego dnia choroby trzeba zgłosić nieobecność pracodawcy. Przez pierwsze 14 dni kalendarzowych płaci pracodawca, który wypłaca wynagrodzenie chorobowe (sjuklön) w wysokości 80 procent pensji. Pracodawca pomniejsza tę kwotę o potrącenie karencyjne (karensavdrag) równe 20 procent przeciętnego tygodniowego wynagrodzenia chorobowego. W ciągu 12 miesięcy potrąca się je najwyżej dziesięć razy.

Od ósmego dnia choroby potrzebne jest zaświadczenie lekarskie (läkarintyg), bo bez niego pracodawca nie musi płacić dalej. Po 14 dniach pracodawca zgłasza chorobę do Försäkringskassan i od 15. dnia można tam wnioskować o zasiłek chorobowy (sjukpenning). Pracownik z umową krótszą niż miesiąc dostaje wynagrodzenie chorobowe dopiero po 14 kolejnych dniach zatrudnienia.

Czy w Szwecji jest płaca minimalna

Nie ma. Szwedzki rząd napisał w listopadzie 2025 roku, że ustawowe płace minimalne nie są w Szwecji stosowane, a o płacach decydują związki zawodowe i organizacje pracodawców w układach zbiorowych. Według EURES część układów zbiorowych wyznacza najniższe stawki w branży.

Medlingsinstitutet, szwedzki urząd do spraw mediacji, podaje, że układy zbiorowe obejmowały w 2025 roku 88 procent wszystkich pracowników, a w sektorze prywatnym 83 procent. Układ reguluje płacę, dodatki za nadgodziny, wynagrodzenie w czasie urlopu rodzicielskiego, warunki w czasie choroby, urlop, okresy wypowiedzenia, emeryturę i ubezpieczenia. Przed podpisaniem umowy dobrze jest zapytać wprost, czy firma ma układ zbiorowy i który. Bez układu płaca, emerytura zakładowa i ubezpieczenia zależą wyłącznie od tego, co zapisano w umowie.

Czy warto zapisać się do związku zawodowego

Według EURES około 70 procent pracowników w Szwecji należy do związków zawodowych (fackförbund). Związki są zrzeszone w trzech centralach związkowych: LO dla zawodów robotniczych, TCO dla pracowników umysłowych i Saco dla osób z wyższym wykształceniem. Członkostwo jest dobrowolne i płatne, a składka zależy od związku.

Związek negocjuje układy zbiorowe, doradza członkom w sporach z pracodawcą i może ich reprezentować przed sądem. W wielu miejscach pracy działa przedstawiciel związku. Arbetsförmedlingen radzi zapytać go, jakiej płacy rozsądnie się domagać. Związek zawodowy to inna organizacja niż kasa dla bezrobotnych (a-kassa). Można należeć do jednej z nich bez drugiej, ale wiele związków oferuje członkom ubezpieczenie dochodu (inkomstförsäkring), które działa dopiero razem z członkostwem w kasie.

Jak wypowiedzieć umowę i ile trwa okres wypowiedzenia

Pracownik, który sam odchodzi, jest według § 11 LAS objęty co najmniej miesięcznym okresem wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia ze strony pracodawcy rośnie ze stażem, jak pokazuje tabela. Wypowiedzenie ze strony pracodawcy musi być pisemne i oparte na uzasadnionych przyczynach (sakliga skäl), na przykład na braku pracy. Na żądanie pracownika pracodawca podaje te przyczyny na piśmie.

Układ zbiorowy może przewidywać inne okresy. Przy umowie na czas określony pracodawca musi uprzedzić o jej zakończeniu co najmniej miesiąc wcześniej, jeśli pracownik przepracował u niego łącznie ponad 12 miesięcy w ciągu ostatnich trzech lat. Kto sam rezygnuje z pracy bez ważnego powodu, musi się liczyć z tym, że kasa dla bezrobotnych zawiesi mu zasiłek na 45 dni zasiłkowych.

Kto odpowiada za bezpieczeństwo w pracy

Za bezpieczeństwo odpowiada pracodawca. Ustawa o środowisku pracy (arbetsmiljölagen) nakazuje mu podjąć wszystkie środki potrzebne do tego, żeby pracownik nie zachorował ani nie uległ wypadkowi. Gdy praca stwarza bezpośrednie i poważne zagrożenie dla życia albo zdrowia, pracownik powinien od razu zawiadomić pracodawcę albo przedstawiciela ds. bezpieczeństwa (skyddsombud).

Przedstawiciela ds. bezpieczeństwa wybiera się w każdym miejscu pracy, gdzie regularnie pracuje co najmniej pięć osób. Przy bezpośrednim i poważnym zagrożeniu może on wstrzymać pracę do czasu decyzji Arbetsmiljöverket. Śmierć albo poważne obrażenia w pracy pracodawca musi bez zwłoki zgłosić do Arbetsmiljöverket. Szwedzki urząd do spraw BHP ma stronę po polsku i polskie broszury, między innymi o pracy na budowie i o pracownikach delegowanych.

Jak sprawdzić pasek wypłaty i czy pracodawca zgłasza pensję

Skatteverket radzi, żeby przy każdej wypłacie dostać od pracodawcy specyfikację wynagrodzenia (lönespecifikation), czyli pasek wypłaty. Na pasku widać pensję brutto, pobrany podatek, dodatki i potrącenia, na przykład potrącenie z wynagrodzenia chorobowego (karensavdrag). W e-usłudze Mina sidor na stronie Skatteverket każdy pracownik sprawdzi, czy pracodawca zgłosił jego pensję i pobrany podatek. Osoba z kilkoma pracodawcami zobaczy tam też łączny dochód.

Firmę dobrze jest sprawdzić jeszcze przed rozpoczęciem pracy. W e-usłudze Hämta företagsinformation na stronie Skatteverket widać, czy firma jest zarejestrowana jako pracodawca, ma F-skatt i jest zarejestrowana jako podatnik VAT. Skatteverket radzi też sprawdzić w szwedzkim urzędzie egzekucyjnym (Kronofogden), czy firma nie ma długów.

Praca na czarno (svartarbete) opłaca się tylko na krótką metę. Skatteverket może zażądać zaległego podatku od samego pracownika i doliczyć do niego karę (skattetillägg) w wysokości 40 procent niezapłaconego podatku. Od 1 października 2025 roku kasa dla bezrobotnych ustala prawo do zasiłku na podstawie dochodów zgłoszonych przez pracodawców do Skatteverket, więc pensja wypłacana bez zgłoszenia nie chroni po utracie pracy.

Podatek od pensji w skrócie

Pracodawca potrąca podatek z każdej wypłaty. Kto zostaje w Szwecji sześć miesięcy lub dłużej, płaci podatek jak mieszkaniec, a jeśli nie jest zameldowany, składa wniosek o A-skatt na formularzu SKV 4402. Przy krótszym pobycie składa się wniosek o SINK na formularzu SKV 4350, a stawka wynosi 22,5 procent w 2026 roku i 20 procent od 2027 roku. Zeznanie podatkowe, ulgi i unikanie podwójnego opodatkowania w relacjach z Polską opisujemy na osobnej stronie o podatkach.

Praca w Szwecji przez polską firmę

Pracownik delegowany (utstationerad) pracuje w Szwecji dla polskiego pracodawcy i najwyżej przez 24 miesiące pozostaje w polskim systemie ubezpieczeń społecznych. Potwierdza to dokument PD A1, który wydaje ZUS. W Szwecji obowiązują go jednak szwedzkie przepisy o czasie pracy, minimalnym urlopie i BHP, a także szwedzkie zasady dotyczące składników wynagrodzenia i dodatków za nadgodziny. Po 12 miesiącach, a w niektórych przypadkach po 18, stosuje się prawie wszystkie szwedzkie warunki zatrudnienia.

Polski pracodawca zgłasza delegowanie do Arbetsmiljöverket najpóźniej pierwszego dnia pracy w Szwecji. Musi też wyznaczyć osobę kontaktową, która na żądanie pokaże umowy i ewidencję czasu pracy. Praca na własny rachunek, na przykład jako podwykonawca, wymaga innych formalności, zwykle w tym zwykle uzyskania statusu F-skatt w Szwecji. Opisujemy je na stronie o własnej firmie.

Najczęstsze pytania

Czy obywatel Polski potrzebuje zezwolenia na pracę w Szwecji?

Nie. Obywatel UE może pracować w Szwecji bez zezwolenia, ale potrzebuje numeru osobowego albo numeru koordynacyjnego, żeby pracodawca mógł rozliczać podatek.

Ile wynosi płaca minimalna w Szwecji?

Szwecja nie ma ustawowej płacy minimalnej. Najniższe stawki wyznaczają niektóre układy zbiorowe, dlatego przed podpisaniem umowy trzeba zapytać, czy pracodawca ma układ.

W jakim terminie pracodawca musi przekazać warunki pracy na piśmie?

Najpóźniej siódmego dnia kalendarzowego po rozpoczęciu pracy. Część informacji może przekazać w ciągu miesiąca.

Ile trwa okres próbny w Szwecji?

Najwyżej sześć miesięcy. Jeśli nikt go nie przerwie, zamienia się w zatrudnienie na czas nieokreślony, a pracodawca musi uprzedzić o przerwaniu co najmniej dwa tygodnie wcześniej.

Ile dni urlopu mam w pierwszym roku pracy?

Co do zasady przysługuje 25 dni, ale przy rozpoczęciu zatrudnienia po 31 sierpnia prawo do urlopu w tym roku urlopowym obejmuje pięć dni. Płatne są dni, do których prawo nabyło się w poprzednim roku (intjänandeår), chyba że umowa albo układ zbiorowy przewiduje inne zasady.

Co to jest karensavdrag?

Karensavdrag to potrącenie z wynagrodzenia chorobowego równe 20 procent przeciętnego tygodniowego wynagrodzenia chorobowego. Pracodawca potrąca je raz na okres choroby, najwyżej dziesięć razy w ciągu 12 miesięcy.

Od którego dnia choroby potrzebne jest zwolnienie lekarskie?

Od ósmego dnia. Zaświadczenie lekarskie (läkarintyg) składa się pracodawcy, a po 14 dniach lekarz zwykle przesyła je elektronicznie do Försäkringskassan.

Czy pracodawca musi płacić za nadgodziny?

Ustawa o czasie pracy nie reguluje dodatku za nadgodziny. Wysokość dodatku wynika z układu zbiorowego albo z umowy, a ustawa ogranicza tylko liczbę nadgodzin ogólnych do 200 w roku.

Czy związek zawodowy i a-kassa to to samo?

Nie. Związek zawodowy (fackförbund) negocjuje płace i broni praw pracowników, a kasa dla bezrobotnych (a-kassa) wypłaca zasiłek po utracie pracy, dlatego do każdej z tych organizacji zapisuje się osobno.

Jak sprawdzić, czy pracodawca odprowadza za mnie podatek?

Po zalogowaniu się w e-usłudze Mina sidor w Skatteverket widać, czy pracodawca zgłosił pensję i pobrany podatek. Najlepiej porównywać te dane z paskiem wypłaty co kilka miesięcy.

Co musi zrobić polska firma, która deleguje mnie do Szwecji?

Musi zgłosić delegowanie do Arbetsmiljöverket najpóźniej pierwszego dnia pracy, wyznaczyć osobę kontaktową w Szwecji i załatwić w ZUS dokument PD A1, dzięki któremu pracownik zachowuje polskie ubezpieczenie społeczne najwyżej przez 24 miesiące.

Źródła

• Teksty ustaw na stronie Riksdagen: ustawa o ochronie zatrudnienia (LAS), ustawa o czasie pracy, ustawa o urlopach, ustawa o wynagrodzeniu chorobowym i ustawa o środowisku pracy.
• Arbetsförmedlingen: formy zatrudnienia, prawa i obowiązki pracownika, płace i układy zbiorowe i Platsbanken.
• Försäkringskassan: choroba w czasie zatrudnienia i wynagrodzenie chorobowe i potrącenia.
• Skatteverket o pasku wypłaty i pracy na czarno.
• Rząd Szwecji o płacach minimalnych, Medlingsinstitutet o układach zbiorowych i EURES, warunki pracy w Szwecji.
• Arbetsmiljöverket: strona po polsku, ustawa o czasie pracy i obowiązki pracodawcy przy delegowaniu.
• Twoja Europa o pracownikach delegowanych i WUP w Warszawie o agencjach zatrudnienia i KRAZ.